Een sessie vol scherven – over ruzie als roep om erkenning

Ze kwamen samen binnen. Stil. De een met de armen over elkaar, de ander met een trillende kaak. Het was alsof de ruzie nog tussen hen in de kamer stond. Zichtbaar. Tastbaar. Alsof zelfs de stoelen schrokken van de geladenheid.

Ze wilden hulp, zeiden ze. Maar vooral: ze wilden dat de ander zou stoppen met hoe hij of zij deed. Ze hadden de hoop nog niet opgegeven, maar het was op het randje.

En dan, na enkele minuten, begonnen ze te praten. Of eigenlijk: te duwen met woorden. Onder de woorden lagen steken. Onder de steken lag verdriet. En onder het verdriet lag iets wat nog niemand echt durfde aan te raken: het oude, eenzame deel in ieder van hen dat al veel eerder verlaten was dan door elkaar.

Ik vroeg hen op een gegeven moment niet meer tegen elkaar te praten. Maar naar binnen. "Welk deel in jou raakt zo overspoeld als dit gebeurt?" vroeg ik zacht. Het werd stil. De man keek me even aan alsof hij zich betrapt voelde, de vrouw zuchtte en haar handen zochten haar buik. Het was daar dat het begon: de shift van ruzie naar waarheid.

Stap voor stap begeleide ik hen om samen naar de diepere lagen van de ruzie te kijken.

Mijn eigen herkenning: het patroon van overschreeuwen

Het raakte me. Omdat ik het ken. Niet alleen als therapeut, maar als mens. De vele keren dat ik zelf in ruzies verzeild raakte — vaak luid, vol overtuiging, met vurige woorden waarvan ik hoopte dat ze me eindelijk uit de pijn zouden trekken. Maar hoe harder ik praatte, hoe verder ik van mezelf afdreef.

Ik weet nog hoe ik telkens dacht: *als ik het nu maar goed uitleg, en nog meer uitleg, als ik maar scherp ben, als ik maar alles zeg wat ik voel*, dan komt er misschien lucht. Dan komt er verbinding. Maar dat gebeurde zelden. Meestal bleef ik achter met diezelfde knoop in mijn maag. Of tranen die pas later kwamen, als alles stil was en niemand meer keek.

In die ruzies wilde ik maar één ding: verlost worden van wat al veel langer in mij vastzat. De pijn van niet gezien zijn. Niet gehoord. Niet werkelijk aangeraakt in mijn binnenste. En dus vocht ik. Met woorden. Met volume. Met mijn hele lijf. Alsof ik daarmee alsnog kon afdwingen wat ik ooit had gemist.

Ik zie het nu terug in de stellen die bij me komen. Niet als iets verkeerds. Maar als iets tragisch. Liefde die zich uit in strijd, omdat er geen taal is voor de onderlaag. Geen bedding. Geen vertraging.

Inner Grounding Inzicht: Ruzie als ontlading van oude pijn

In Inner Grounding zien we hevige ruzies zelden als iets wat puur over het hier-en-nu gaat. De intensiteit van een conflict onthult niet alleen *wat* er gezegd wordt, maar *wie* in ons spreekt. Vaak is dat een oud deel. Een kinddeel. Een symbiotisch, oraal of masochistisch gekwetst stuk dat geen taal meer heeft voor zijn ervaring – alleen ontlading.

Daarom werkt praten in zo'n moment zelden. Laat staan: schreeuwen.

De bron van het conflict zit vaak niet in de huidige situatie, maar in een oud onvervuld verlangen dat telkens opnieuw geraakt wordt: gezien worden, vasthouden, mogen voelen, gehoord worden zonder afgestraft te worden. En zolang dát niet erkend wordt, blijft het conflict zich herhalen in steeds heviger golven.

Ruzie wordt dan een poging om iets onbenoembaars te benoemen. Een desperate dans op de rand van contact.

De weg naar beneden, niet omhoog

In plaats van zoeken naar wie er gelijk heeft, nodigen we in Inner Grounding uit tot een gezamenlijke afzinking. Van hoofd naar hart. Van patroon naar pijn. Van pijn naar oorsprong. Zodat het lichaam opnieuw mag voelen dat het niet alleen is met wat ooit te groot was om te dragen.

En pas daar, als de storm zich opent in kwetsbaarheid, ontstaat er ruimte voor echt contact. Gelukkig zijn er manieren om dit te doen en weer naar elkaar te kunnen gaan luisteren.

Niet door harder te praten.

Maar door dieper te luisteren. Durf jij kwetsbaar te zijn in je ruzie?

- Jacqueline, 2025