Relaties: verliefdheid of stress?

We komen bij nieuwe relatie , altijd uit de ervaring van iets wat niet gelukt is. We komen uit datgene wat verbroken is.
Je hoort mensen dan zeggen: Zo iemand wil ik echt nooit meer! Dit wil ik nooit meer!

We gooien maar al te graag de te pijnlijke ervaringen aan de kant zonder tijd te nemen te verwerken wat er gebeurd is.

En we sturen ons met onze bewuste geest aan op het vinden van een relatie die deze vervelende eigenschappen volgens ons niet heeft.

Hoe komt dit?

Dit doen we door de neo-cortex die ons influistert: " Ik weet nu echt wat ik zelf wil!". " Ik ga het nu heel anders doen".
Het lastige is, dat ook onze neocortex nog niet zo goed weet, hoe je oude imprints, die in ons geheugen opkomen , kan vermijden. De neo-cortex is slim maar nog niet snel genoeg. :)

Wat we in feite nodig hebben, is ons bewustzijn. Ons ZIJN om de link tussen de neocortex en procedureel geheugen te begrijpen. We kunnen leren sneller te zijn dan onze automatische respons.

Door ons procedureel geheugen, waar we mee leren lezen en schrijven of fietsen leren we, dat alle nieuw aangeleerde dingen op een bepaald moment alleen gewoonte worden. We doen het automatisch. We stappen in een auto en rijden weg zonder na te denken welke handelingen we daarvoor moesten doen. Echter, leren we met dit geheugen ook onze herinneringen weg te drukken naar een gebied wat oude patronen en reacties op de automatische piloot zet.

We vergeten weer, voor even, dat we ons zo afgewezen hebben gevoeld en er zoveel pijn werd getriggered in de voorgaande verbroken relatie.

Waarom ben je dan weer zo verliefd in het begin van elke relatie?

De hormonen doen bij verliefdheid in het begin heel goed hun werk. Ze overstijgen als het ware de frustratie en pijn die we opliepen in eerdere gebroken relaties. We kijken door de bekende roze bril naar de ander.

Dopamine zorgt voor meer opwinding en een high Noradrenaline voor de aandacht en focus op elkaar.
Testosteron voor een hogere seksdrive.

Deze cocktail voelt geweldig!

Deze uitbarsting van hormonen houdt enkele weken tot maanden aan. En plotseling gaan we elkaar " gewoon" vinden. Hoe kan dit nou? Ben je dan toch niet zo verliefd? Ineens kom je van je roze wolk af en beginnen de eerste ergernissen op te duiken. Je stopt ook met "volledig aanwezig zijn" bij de ander. je vertoont automatisch gedrag.

Je reactiepatronen gaan weer lopen op het procedurele geheugen, waar ook alle pijnlijke ervaringen uit vorige relaties en je jeugd aanwezig zijn in je geheugen imprint. Dit geheugen is letterlijk opgeslagen in je lichaamsweefsel. Hierdoor kun je ook echt kramp, buikpijn, stress, walging, en angst voor je partner ervaren, wat gebaseerd is op je oude ervaringen.

In het procedureel geheugen zitten echter ook je copings mechanismen. De mechanismen die je vroeger hebben beschermd tegen het voelen van pijn. De mechanismen van fight, flight en freeze. Je leert tegelijk, met dat je iets her-voelt wat je als onaangenaam ervaart, er ook gelijk weer mee te "dealen" . En dit gaat allemaal volkomen automatisch. Deze reactie patronen gaan supersnel.

Het heeft dus opnieuw diepe aandacht en tijd nodig om weer met aandacht naar je partner te luisteren. Te voelen dat deze persoon wellicht nu toch geen dreiging voor is is, maar een gelijkwaardige partner die nu wel bereid is, een diepere relatie met je aan te gaan. Een relatie kan zo als een bewust pad zijn waar je eerlijk durft te kijken naar je oude imprints. Tegelijk versterk je je bewustzijn om werkelijk met al je gevoelens in het hier en nu te kunnen zijn.

Inner Grounding Therapie leert je, oa in relatietherapie, weer te vertragen. Weer terug te gaan naar je volledige bewustzijn en van binnenuit je opkomende impulsen te begrijpen.

In de jaartraining Tantra en relaties besteden we heel veel aandacht aan deze zijns kracht en de liefde die de dragende kracht is tussen jou en je partner. Deze kun je verruimen en vergroten door bewust in het hier en nu met alle emoties en reactiepatronen te zijn. 

"Liefde is elkaar meenemen daar waar je jezelf vergeten bent"  - Jacqueline Snelder